Jeszcze tylko dziś do 24.00 możecie głosować na tematy, które dyskutowane będą na Kongresie Kultury 2016 w dniach od 7-9 października br. w Warszawie. Możecie brać w nim udział osobiście lub online. Wystarczy, że zarejestrujecie się na: http://rejestracja.kongreskultury2016.pl/

klikniecie na link, który dostaniecie w mailu potwierdzającym rejestrację i możecie głosować! Każdy ma 7 głosów. Zachęcamy do głosowania na tematy, które zgłosiliśmy razem z innymi organizacjami i osobami, reprezentującymi mniejszości. Poniżej zamieszczamy ich opisy:

Temat 1:

Kultura mniejszości – obcy element czy część kultury Polski?


Historyczne dziedzictwo naszego kraju i obecna kultura nie są homogeniczne. Nie są także wytworem jednej nacji. Możemy być dumni z odkryć Mikołaja Kopernika, badań Ludwika Hirszfelda, wynalazków Karola Pollaka czy hollywoodzkiej kariery Poli Negri. Kultura mniejszości cieszy się w Polsce dużym zainteresowaniem – organizowane są festiwale, wzrasta liczba organizacji, urządzających warsztaty, propagujących kulturę i tradycję danych grup. Coraz częściej młodzież angażuje się w projekty edukacyjne, rewitalizując pamięć o „innych”. Jest to o tyle problematyczne, gdyż dokonuje tego grupa większościowa wobec grupy mniejszościowej – wykluczająca wobec wykluczonych. Działania te raczej interpretują kulturę i dziedzictwo mniejszości, niż przekazują obiektywną wiedzę. Narracja ta z reguły koncentruje się na barwnej i „obcej” kulturze mniejszościowej, nie na kulturach mniejszości jako części dziedzictwa Polski. Słowo Żyd i Cygan stanowi w Polsce „abstrakcyjny symbol ujemny”, rodzaj określenia pejoratywnego, ukierunkowującego bądź przenoszącego agresję. Ostatnio dołączyły do tego słowa gender, multi-kulti i wielokulturowość. Jeden z głównych polskich polityków stwierdził, że zamach w Nicei jest konsekwencją polityki multi-kulti. Jak zauważa D. LaCapra, doświadczenie jest zasadniczą kwestią w studiach nad mniejszościami, ale istnieje zagrożenie, że stanie się ono pustym hasłem i prowadzi do odzyskiwania utraconych głosów poprzez „projekcyjne identyfikacje i podkładanie głosu”. Czy społeczeństwo w Polsce dojrzało do tego, aby mniejszości mogły być traktowane jako element całościowego pejzażu kulturowego Polski? Czy wciąż jest tak, jak w publikacji Ministerstwa Spraw Zagranicznych i IPN, wydanej z okazji Światowych Dni Młodzieży pt. „1050 lat. Przewodnik po historii Polski 966-2016”, w której czytamy m.in., że “liczne mniejszości narodowe były jednym z najważniejszych problemów Rzeczypospolitej”?

Temat 2:

Samoorganizacja wśród mniejszości narodowych i etnicznych

Dla mniejszości narodowych i etnicznych samoorganizacja jest podstawowym narzędziem pracy. Kompleksowym i interdyscyplinarnym – znoszącym granice między kulturą a obywatelskim zaangażowaniem. Konwencje międzynarodowe i polskie ustawodawstwo, zobowiązują organy władzy publicznej do podejmowania środków, aby wspierać działalność zmierzającą do ochrony, zachowania i rozwoju tożsamości kulturowej mniejszości, w szczególności do przyznawania dotacji z budżetu państwa i jednostek samorządu terytorialnego. Dotacje mogą być przyznawane np. na działalność instytucji kulturalnych, wydawanie książek, czasopism, wspieranie audycji radiowych i telewizyjnych, realizowanych przez mniejszości. Jednak system wsparcia, który poszedł za owymi deklaracjami i możliwościami, był od początku niespójny. Po pierwsze, uruchamiał „przemysł dotacyjny”, który wspierał działania na rzecz mniejszości, ale często jedynie inicjatywy umuzealniające, folkloryzujące lub egzotyzujące tożsamość mniejszościową, a nie nowatorskie projekty, odchodzące od stereotypu. Wspieranie mniejszości nie powinno przecież polegać tylko na organizacji imprez kulturalnych o charakterze festynowo-festiwalowym czy organizacji nauczania Po drugie, ten system został bardzo upolityczniony. Liczne organizacje, które powstały, ale które albo nie otrzymują wsparcia, albo są wspierane według klucza nieopierającego się na żadnej długoterminowej strategii rozwoju i podtrzymania kultury i tożsamości mniejszości, często nie mogą zdobyć wpływu na władze – centralne i lokalne, które z kolei łatwo mogą ten niedziałający mechanizm skwitować stwierdzeniem, że przecież wsparcie jest, tylko mniejszości nie są przygotowane i nie potrafią go odpowiednio wykorzystać. Jak więc powinien działać system wsparcia samoorganizowania się mniejszości i ich kultury i tożsamości? Która organizacja jest organizacją mniejszościową, a która nie?

Kongres Kultury 2016. Zbierzmy się!